Bare Tappinggorgeousstrippedsexslaves WaiKeungSiteBBS Pl Doctor Fingerfucking Sexy Bare Female Directors ks._rzysztof_N

Kuszenie, o którym mam zamiar napisać jest o tyle nietypowe, iż dotyczy prawdopodobnie dwóch osób, tworząc z nich – prawdopodobnie częściowo mimowolnie – swoistą parę. Jedna z tych osób pojawia się jako potrzebująca pomocy, zagubiona, samotna (co w gruncie rzeczy może odpowiadać jej rzeczywistemu położeniu); druga z tych osób – gotowa do pomocy – dostrzega tamtą, ofiarowuje jej swój czas, swoją pomoc, umiejętności. W tej relacji, z początku zwykłej może i nie niebezpiecznej, następuje z czasem zintensyfikowanie żądań ze strony „potrzebującej” i swoiste zaślepienie ze strony „niosącej pomoc” – zaślepienie, które nie pozwala dostrzec elementarnych błędów, przekroczenia kolejnych granic, na które nie powinna się zgodzić, czyli po prostu – niebezpieczeństwa, które może pojawić się w tej coraz ściślejszej relacji.

Co więcej, gdy osoba „niosąca pomoc” w momencie jaśniejszego poznania dostrzega problem i zamierza uporządkować sytuację, druga strona zaczyna się „rzucać” przedstawiać się innym jako poszkodowana, narażając przy tym dobre imię tej pierwszej.

Zakończenie tej sytuacji może być dwojakie: zdecydowana postawa osoby niosącej pomoc prowadzi do zerwania relacji (czyniąc prawdę w miłości) albo nastąpić może swoiste zawładnięcie, podporządkowanie osoby niosącej pomoc przez drugą stronę, co może doprowadzić do dramatu.

Gdzie leży wina? Chyba już braku roztropności na początku i w przecenieniu własnych umiejętności ze strony niosącego pomoc.

Kto jest bardziej winny? Trudno powiedzieć. Wydaje się, że obie osoby są ofiarami, ponieważ – jak napisałem na początku – kuszenie obejmuje i jedną i drugą stronę, a w wypadku tej, która niesie pomoc polega ono głównie na zaciemnieniu poznania, rozeznania, chłodnej analizy sytuacji, czy na lęku.

Ktoś może powiedzieć, że wystarczy, gdy na tę sytuację spojrzy się na płaszczyźnie psychologicznej. Odpowiem: może być i tak, ale problem natury psychologicznej nie wyklucza przecież ingerencji w niego złego ducha.

Życzę wszystkim czytającym i znajdującym się w podobnej sytuacji Daru mądrości, rozeznania duchowego i... trzeźwego myślenia.

Zapraszam do odłuchania pięknej piosenki Marka Grechuty.
Dzisiaj ma ona szczególną wymowę (w odniesieniu do 15.08.1920 r.)

Ojczyzna

Jakiś czas natrafiłem na pewnym portalu na dyskusję na następujący temat: czy Msza św. jest Ucztą, czy Ofiarą. Nie śledziłem całej tej dyskusji, jednak przy okazji Uroczystości Najświętszego Ciała i Krwi Chrystusa chciałem zabrać głos na ten temat.

Wydaje mi się, że przeciwstawienie obu tych wymiarów w Eucharystii nie jest potrzebne, bo obydwa są obecne.

Trzeba się raczej zastanowić nad ich wzajemną relacją.

Kiedyś czytałem, że Pan Jezus wykorzystał powtarzalną czynność (posiłek, wieczerza), aby dać nam dostęp do wydarzenia niepowtarzalnego (Ofiara Śmierci i Zmartwychwstania).

I chyba w ten sposób należy widzieć wzajemną relację oby wymiarów obecnych we Mszy świętej.

Jest ona (jako Uczta Eucharystyczna) przestrzenią w której uobecniona zostaje Ofiara Krzyżowa.

Z tego by wynikało, że ważniejszym wymiarem jest wymiar Ofiary, bo to właśnie z niego czerpie znaczenie i moc Uczta Eucharystyczna, którą sprawuje kapłan i w której uczestniczą wierni. Natomiast pominięcie wymiaru Ofiary we Mszy św. oznaczało by odcięcie jej od Źródła.

Oczywiście nie chodzi – i chodzić nie może – o bierne uczestnictwo w Eucharystii; chodzi raczej o włączanie w Ofiarę Krzyża całego swojego życia, z tym wszystkim, co ono w sobie niesie; chodzi także o to, by walczyć o gotowość przyjęcia – jak Chrystus w Ogrójcu – całej woli Ojca wobec mnie.

I chyba dopiero wtedy uczestnictwo w Eucharystii może stać się bardziej owocne.

Komentarz meta-polityczny


Pewien zasłużony pracownik fabryki „Łucznik” odchodził na emeryturę. W ostatni dzień pracy zwrócił się do dyrektora:

- Panie dyrektorze, czy w tej tak ważnej chwili, mógłbym otrzymać od pana w prezencie maszynę do szycia?
- Ależ panie Stanisławie - odpowiada dyrektor - jest pan rzeczywiście wzorowym pracownikiem! Tyle lat pan tu pracował i nie wyniósł sobie w częściach maszyny do szycia...
- To nie do końca tak, panie dyrektorze. Bo parę rzeczy wyniosłem, ale za każdym razem, gdy coś mi się udało złożyć, to wychodził z tego zawsze karabin maszynowy...


No właśnie, czasem nie wystarczy słuchać deklaracji, trzeba jeszcze usiąść, pomyśleć, poskładać i zobaczyć co z tego wszystkiego wyjdzie...